Alle Blogs

Ont is het antwoord

Ont-moeten, ont-houden, ont-staan. En okee, ik geef het toe, ook een beetje ont-lopen.
Geschreven op 21 mei 2014

De maanden februari, maart en april heb ik fietsend doorgebracht, in Thailand, Laos, Vietnam en China. Het was een prachtige reis.

Als mensen me vroegen waarom ik het plan had opgevat om drie maanden te gaan fietsen, vertelde ik het volgende: al heel lang wilde ik op een Solex de wereld rond, later, als ik niet meer werkte. Mijn partner vond dat ik beter niet kon wachten en gaf me een prachtige Solex toen ik vijfenveertig werd. Eerst maar eens naar Zeeland om ‘t uit te proberen… Dat was niet echt een succes. De banden waren net zo oud als de Solex zelf en de motor begaf het om de haverklap. Toch niet zo’n goed plan. Ik ruilde de Solex in voor een geweldige fiets, geschikt voor de hoogste bergen en de heetste woestijnen. Het was wachten op een goed moment. Eind 2013 kwam dat in zicht: Savant staat als een huis, mijn kinderen zijn uit huis, mijn partner en ik konden allebei drie maanden verlof krijgen, niets stond ons nog in de weg.

Maar elke keer dat ik met deze verklaring op de proppen kwam, voelde ik dat ik geen antwoord op de waarom-vraag gaf. Eerlijk gezegd wist ik ‘t ook niet. Waarom wil je nu drie maanden gaan fietsen? Na twee maanden op pad kreeg het antwoord langzaam vorm: ont is het antwoord. Ont-moeten, ont-houden, ont-staan. En okee, ik geef het toe, ook een beetje ont-lopen.

Rare woorden zijn het, ont-woorden. Woorden met minimaal twee betekenissen.
Ont-moeten bijvoorbeeld: omdat we (bijna) niets moesten deze maanden, hadden we alle ruimte om te ontmoeten. Bijvoorbeeld Liu Lin uit Gejui, die een dag met ons op stap ging en ons meenam naar het geboortedorp van zijn vader, waar we gastvrij werden onthaald door een Tai-echtpaar; een van de minderheidsgroepen in Yunnan. Ont-moeten geeft ruimte. In je hoofd, in je blikveld.

Ont-houden. Eke keer als we weer iets bijzonder moois of grappigs zagen of meemaakten, bezworen we elkaar dat we ‘t echt moesten onthouden. “Maar”, vroeg mijn partner, “wat is dat eigenlijk, onthouden? Als je iets niet wilt vergeten, moet je ‘t juist vasthouden, niet ont-houden.” (Tja, we vertoonden zo langzamerhand wat Theo en Thea trekjes)
De andere, letterlijke kant van ont-houden is weggeven, delen. En dat is wat er gebeurt als je door een land reist: de wereld deelt zich aan je mee. En dat biedt herinneringen die moeilijk vast te houden zijn, maar die zich wel nestelen, ergens in je hoofd.